Domy handlowe to dla nas nowość, a to jest specjalna linia.
Pierwsza dwuczęściowa skarpeta. Stylowa i ciepła.
Wnętrze jest grubsze.
Nowa i opatentowana.
Musi się wyróżniać.
Mieliśmy umowę.
Dziesięciodniowa promocja na końcu alejki.
Ktoś stąd mi to obiecał.
Tak, ale...
Nieważne. Schowajcie te koszule.
Jak mam osiągnąć wyniki bez odpowiedniej ekspozycji?
W porządku, pozbędę się tego.
Dzięki.
Naprawdę miałeś taką umowę?
Pobrudziłeś się.
Przepraszam!
Moment!
O co chodzi?
To ty, Souleyman.
- Problem? - Widziałeś dziewczynę?
Czarna, przeciętnej budowy, około 30 lat.
Ładna?
Pomogę wam szukać.
Już poszli.
Nie ukradłam tego. Przysięgam.
Nie kłamię.
Wierzę ci.
To dlatego, że jesteś ładna.
Dlatego cię ścigają. Tak już jest.
Przepraszam.
Marc Bajau.
Panie Pérez, zaraz oddzwonię.
To z pracy.
Jak masz na imię?
Marie.
Rzadko bywam zamknięty w toalecie.
Ostatnimi czasy.
- Przepraszam... - Nie.
Nie przejmuj się tym.
Pomyślisz, że zwariowałem, ale nie wierzę w przypadek.
Wszystko ma swój powód.
Jutro wyjeżdżam, ale dziś jestem w hotelu Powers
przy ulicy François 1.
Pokój 25.
Jeśli mogę jakoś pomóc...
Przy okazji,
po lewej stronie jest wyjście ewakuacyjne na parking.
Będzie otwarte.
Tu Marc Bajau.
Przepraszam, byłem z klientem.
Przy stanowisku?
Widzę pana. Już idę.
Zaskoczony?
Przyjechałem rano z Lille.
Podróż na pole bitwy.
Masz chwilę?
Dyrektor udostępnił nam biuro.
Chciałbym coś omówić.
Jeśli mamy mieć konkurencyjne ceny,
muszę ciąć koszty.
Niektórzy z pańskich kolegów już odeszli.
Co chce pan powiedzieć?
Że zmniejszam o połowę pańskie udziały w zyskach
i wstrzymuję pańskie wydatki.
Żartuje pan?
Konkurencja z chęcią mnie weźmie.
Skąd ta pewność?
Mogę udzielić im o tobie konkretnych informacji.
Sprawdziłem cię.
Gdziekolwiek jedziesz,
wydatki są olbrzymie.
Tak...
Usiądź.
Nie można mieć wszystkiego. Przyjmij moje warunki,
a ja przymknę oko na...
Bo jeśli odmówisz,
zwolnię cię.
Wiedziałem, że się dogadamy.
Zapewne zaplanowałeś już dzisiejszą noc.
W porządku.
Ale od jutra zmień nawyki.
Poczynając od tej koszuli.
Jest brudna.
Udanej podróży!
Główne firmy przewozowe grożą
blokadą autostrad i rafinerii.
Sytuacja przypomina tę z 1995 roku,
kiedy kraj był sparaliżowany przez wiele tygodni...
Przepraszam...
To zły moment.
Ani trochę.
Nie zdążyłam podziękować. Nie przywykłam do uprzejmości.
A skoro powiedziałeś...
Wejdź.
Zaraz wracam.
Marie?
Doskonale.
„Drugi jest w moim pokoju. Numer 12”.
Jeszcze lepiej.
Witam.
Cholera.
Marie?
Jesteś tu, Marie?
To pana?
Idziemy?
Dokąd?
„Ulica Puits 5, Gassin”.
Co tu się wyrabia?
Jak masz na imię?
Lucas.
Ja jestem Marc.
Marie to twoja mama?
Tak.
Gdzie ona jest?
Wyszła.
Powiedziała, że dobrze ubrany pan przyjdzie po tego buta
i zabierze mnie do taty Clémenta nad morze.
- To twój adres? - Tak.
Wyszła wcześnie i zapłaciła gotówką.
Nadine ją meldowała. Nie widziałem dziecka...
Zwalasz na mnie winę?
W żadnym wypadku.
To pańskie pokwitowanie.
Co się stało? Dodać coś?
Nie, dziękuję. Nie potrzebuję go.
Co zrobi pan z dzieckiem?
Ma zapisany adres, to na przedmieściach.
Zabiorę go do domu.
Wygląda nieszkodliwie.
Nie znał pan tej dziewczyny?
Widziała go pani? Mam nieco bledszą twarz.
Jest mulatem. Jeśli matka jest czarna,
ojciec musi być...
Jestem jedynym białym gościem na świecie?
To nie moje dziecko. Nie zwariowałem.
Co zrobiłeś?
Przełóż go pod ręką.
No już.
Dokładnie.
Wprowadź cel podróży.
Co znaczy „blada”?
Blada?
Że potrzebuję wakacji.
Dotarłeś do celu.
Szybko.
Idziemy.
Tutaj mieszkasz?
Pokażesz, gdzie mieszkasz?
To tutaj?
Marie?
NAKAZ DEPORTACJI
Cholera.
Co ty robisz?
Nie ruszaj tego!
Gdzie twoja mama?
Co z tobą? Co robisz?
Sprzątam. Nie widać?
A kim ty jesteś?
Czego chcesz? Jesteś gliną?
Przyjacielem. Szukam jego mamy.
Daj znać, jeśli ją namierzysz.
Wisi mi czynsz za dwa miesiące.
Ostrzegałem ją.
Uprzątnę to i wynajmę komuś innemu.
Gdzie mogła się udać?
Nie obchodzi mnie to. Nie chcę kłopotów.
- Policja! - Otwierać!
Otwórz te drzwi.
Te.
Otwierać! Policja!
Otwórzcie te drzwi.
Te też.
Nic tu nie ma.
Panie Pérez, idealnie.
Nie, właśnie ruszam...
Gauthier? Znam go.
Zwolnił go pan?
Jego żona urodziła dziecko.
Jestem w drodze, ale jego sektor...
Coś wymyślę.
Rozumiem.
Dobrze. Żegnam, panie Pérez.
Dobrze.
Zabiorę cię.
Ale musisz być grzeczny.
Słuchaj się mnie.
I bez fochów, jasne?
Gdzie jest moja mama?
Nie wiem.
Pewnie pojechała w podróż.
Tak, w podróż.
To telewizor?
Nie, nawigacja.
W co można na tym grać?
To nie do grania. Pokazuje drogę.
Nie dotykaj!
Jest gorąca.
Poparzysz się.
A ty nie?
Ja nie.
I nie mów do mnie, gdy prowadzę.
Muszę się skoncentrować. Dość tych pytań.
Rozumiesz?
Witam.
Wyczyścić szyby?
Sprawdzić ciśnienie? Olej?
Nie, dziękuję.
Pańskie dziecko?
A co?
Bo jest...
To znaczy...
Zawsze pozwala mu pan siedzieć z przodu?
Nie, czasami w bagażniku albo na dachu.
Zabawne.
Zwykle dzieci siedzą z tyłu w foteliku.
Miłego dnia. Wesołych świąt!
Jean-Christophe, tu Marc.
Gauthierowi urodziło się dziecko.
Pérez kazał mi przejąć jego sektor przed świętami.
Dobrze, że choć niektórzy wciąż są odpowiedzialni.
Do zobaczenia.
Gdzie twój plecak z ubraniami?
Co zrobimy bez czystych ubrań?
Musisz pilnować swoich rzeczy!
- Ile masz lat? - Sześć.
Nie jesteś już dzieckiem.
To obrzydliwe...
Nie mogłeś powiedzieć, że źle się czujesz?
Kazałeś mi się nie odzywać podczas jazdy.
Wsiadaj!
Zostań tu i nie ruszaj się.
Pobaw się tym. Zaraz wrócę.
Potem kupimy ci jakieś ubrania.
Bądź grzeczny.
Muszę porozmawiać z tą panią, a potem wrócę.
Uroczy. Przypomina pana.
Ma pańskie oczy.
Chodzi mi o kształt.
To ulotki o konkursie i promocji.
Klienci, którzy wydadzą ponad 60 euro, dostają upominek.
Niech będą na widoku.
I wyeksponujcie lepiej nowe modele.
A jednocześnie
poprawcie nieco wystrój...
Jak długo będzie pan zastępował
swojego kolegę, Gauthiera?
Liczę, że tylko ten raz.
Przynajmniej...
tak sądzę.
Wyniki sprzedaży?
Tak.
Przepraszam.
Miłego wieczoru.
Tak, witam.
Mogę rozmawiać z Clémentem Rozière?
Nie ma go.
Zadzwonię innym razem. Dziękuję.
To nie twój rozmiar.
Zobaczyłeś ducha?
Twój szef pozwolił mi tu spać, jeśli dam nogi przed 6 rano.
Chyba „dam nogę”.
„Nogę”, „nogi”. Co za różnica?
Nalejesz mi drinka na rozgrzanie?
Nie wyglądasz na zmarzniętą.
Pozory mogą mylić.
Papierosa?
Nie, dzięki. Rzuciłam.
Paliłam jak pociąg.
Jak lokomotywa.
Dokładnie, jak lokomotywa.
Czasami mylą mi się słowa.
Zawsze tak było. Usta szybsze od mózgu.
Ty nie palisz?
To po co ci fajki?
By odpalić papierosa dziewczynie?
Jak w filmach?
To głupie.
Nie, ale skoro rzuciłaś, nie chcę cię kusić.
Racja.
Za co wypijemy?
Deszcz? Zimę? Pełne hotele?
Za przypadek.
I miłe niespodzianki, które idą w parze.
Najgorsze jest to, że ta twoja ściema działa.
Wiem, co tacy barmani o sobie myślą.
Poznałam kilku.
Jesteś przejazdem?
Ale oficjalnie. To część twojej gadki?
Próbujesz mi słodzić?
Tylko zostajesz na noc?
Jak każdy bywalec hotelu.
Jadę do Włoch.
Autostopem.
To daleko.
Lubię to. Brak pośpiechu.
Bycie w drodze.
To mnie kręci.
Co to za zapach?
Twoje majtki chyba płoną.
Cholera!
Nie skończyłaś drinka.
Myślisz, że skoro jestem brzydka, to przy okazji łatwa?
Nie jesteś brzydka.
Jesteś świetna. Bardzo...
Rozebrana, ale nie głupia.
Muszę skończyć pranie. Rano wyruszam.
- Dzięki. - Jestem Marc.
A ty?
Moment.
Ile dziewczyn było tu przejazdem?
Częstujesz je drinkiem i liczysz na numerek?
Nie pracuję tu.
Sama mówiłaś, że pozory mylą.
Jasne.
Julie.
Rano ruszam na południe.
Mogę cię podwieźć.
Dobranoc, Julie.
Możesz zostawić światło?
Jesteś w ubraniu.
Ściągaj to.
No już!
Podnieś ręce.
Co to jest?
To amulet.
Mama mi go dała. Przynosi szczęście.
Nie zdejmuj go.
Dobrze.
Możesz przy okazji się umyć.
Proszę.
Nalej mydła na ręce i mocno pocieraj.
I nie ruszaj się stąd.
Zaraz wrócę.
Masz sześć lat?
Jeszcze nie urosłeś.
Podobnie jak wczoraj. Zostajesz tutaj.
Będę miał cię na oku.
Nie chcę już.
Proszę. Zaraz wracam.
Zgubiłeś się?
Widziałeś Mikołaja?
Nie.
Jak masz na imię?
Lucas.
Gdzie twoja mama?
Wyjechała w podróż.
Ale mam się nie smucić i jej nie szukać.
Świetnie. Dziękuję.
Przepraszam, pan tu pracuje?
Jeśli muszę. Ale nie jestem na sprzedaż.
Nie znam rozmiaru bielizny chłopaka.
Wysoki? Muskularny? W porównaniu ze mną.
Trochę mniej.
Wysoki?
Nie, muskularny.
Rozmiar MAN powinien pasować.
Może przy okazji skarpety? Te są dwuczęściowe.
Ciepłe i stylowe.
Zimą grube skarpety wokół kostek...
Wnętrze jest grubsze.
Nowe i opatentowane.
Lucas czeka na dobrze ubranego mężczyznę w punkcie obsługi.
Powtarzam.
Lucas czeka na dobrze ubranego mężczyznę w punkcie obsługi.
Lucas!
Co ja mówiłem? Miałeś się nie ruszać.
To pański syn?
Przepraszam, myślałem...
Spodziewałem się kogoś innego. Kogoś mniej...
Mniej bladego?
Jest zima.
Dziękuję za przyprowadzenie go.
- Nie ma za co. - Co to jest?
Do zabawy w kowbojów.
Żadnych kowbojów.
Zostawimy to tutaj. Idziemy.
Mieliśmy umowę, pamiętasz?
Żadnych fochów.
Przestań!
To moja wina.
Przechodziliśmy obok zabawek...
Kupiłem mu prezent.
Kupuje pan dzieciom broń?
To tylko zabawka.
- Podziękuj panu... - Pierre.
Dziękuję, panie Pierre.
Wesołych świąt. Dzięki.
Przepraszam, nie chciałem...
Mieszkam niedaleko. Podrzuci mnie pan?
Mam sporo zakupów, a jest tak zimno.
Byłbym wdzięczny. Wyświadczyłby mi pan przysługę.
- Ale... - Znalazłem pańskiego chłopca.
Znasz Didiera Drogbę?
Kojarzę nazwisko.
To piłkarz?
Mój ulubiony.
Chłopiec mówi, że jedziecie nad morze.
Tak, do Marsylii.
Południe.
Słońce, łodzie,
podróże...
Moja żona uwielbiała południe.
Urodziła się tam i dorastała.
Ma pan tam rodzinę?
To tutaj?
Tak.
Dziękuję bardzo.
Miło z pana strony.
Bardzo miło.
Z radością pomogłem.
Ma pan szczęście, że ma takiego syna.
Dzieci odmieniają nasze życie.
Ale bez fotelika?
Wiem, fotelik dla dziecka.
Został w samochodzie matki.
Wie pan, jakie są kobiety.
Tak. Bywa ciężko.
Spieszę się. Musimy jechać.
Miłego dnia.
Wzajemnie.
Dokąd teraz?
Do kolejnego sklepu.
Zapomniał torby.
Cholera.
Lepiej mu ją zanieśmy.
To tutaj?
Chodź!
Nie, Lucas!
Lucas!
Ile pan wypił?
Przynieśliście moją torbę. Jak miło.
Dobry z ciebie chłopak.
To znak.
Co?
Znak.
Isabelle dotarła?
Przygotowała wyniki i cele sprzedażowe?
Niech je przygotuje, bo nie zostanę długo.
Coś mnie zatrzymało, ale już jadę.
Dziękuję.
No i?
Mówi, że prawie nic nie wypił.
Podobno ma wizytę na południu, a pan go zabiera.
Co? Nie widzicie, że gość oszalał?
Nic mi nie jest! Zapewniam!
To tylko środek dezynfekujący.
Prawie nic nie wypiłem.
Pracowałem z rozpuszczalnikami.
Wiem, że jedna kropla to za mało...
Muszę jechać na południe.
To ważne. Rozumie pan?
Lucas, powiedz im. Powiedz tacie!
Pierre musi jechać na południe!
Powiedz, że to ważne!
Powiedz im, Lucas!
Jestem wolny?
Zwykle w takich przypadkach muszę poinformować policję.
Ale są święta. Nie mam na to czasu.
- Świetnie. Ja też nie. - Moment!
To pański dzieciak?
A jak pan myśli?
Lucas, idziemy!
Lucas? Chodź.
Co?
To chyba żart.
Szlag!
Przepraszam.
Ktoś zniszczył mi samochód.
Widział pan sprawcę?
Byłem zajęty na górze...
Musicie coś z tym zrobić.
Jestem sanitariuszem, nie policjantem.
Gdzie on jest?
Pański syn? W karetce, z dziadkiem.
Upierał się, a nie mieliśmy czasu.
Z dziadkiem?
Tak.
Z dziadkiem...
Jest w szpitalu przy ulicy Faubourg Reine.
Kojarzy pan?
Możemy wskazać drogę.
Nie ma pan fotelika?
Nagle jest pan gliniarzem?
Pojedzie pan za nami?
Mówiłem już koledze, że przejąłem region Gauthiera.
Miałem być po południu, ale coś mi wypadło...
To nie wymówka, Isabelle.
Samochód mi się zepsuł.
Możesz przesłać mi wyniki?
Liczę na ciebie z tą promocją.
I nie mów Pérezowi! Czepia się mnie.
Jestem twoim dłużnikiem.
Pozdrawiam.
Nie możesz tak uciekać.
Kazałem ci się nie ruszać.
Nie rozumiesz? Boże drogi!
Co to jest?
Popisałeś nowe ubranie?
Nie mogę za tobą biegać!
Moje życie to seria porażek, odkąd się pojawiłeś.
Zabiorę cię na policję i to będzie koniec.
Co tu się dzieje?
Jest pan w szpitalu. Proszę ciszej.
Lucas, musimy już iść.
Dlaczego mnie nie lubisz?
O czym ty mówisz?
Nazwałeś mnie porażką.
Nie rozumiesz.
Rozumiem. Idź stąd.
Zostanę z Pierrem, on zabierze mnie do taty Clémenta.
To przeze mnie z Pierrem jest źle?
Oczywiście, że nie.
To zwykły pech.
Nie martw się, nic mu nie będzie.
Jesteś czasami smutny?
Nie mam na to czasu.
Wszystko się ułoży.
Pierre wyjdzie z tego.
Zaczekamy na niego?
Chcesz pograć?
Idź, dam sobie radę.
Lucas.
Nie dawaj się.
Dobre?
Jestem Guillaume Delmas.
Zajmuję się pańskim ojcem.
To nie jest mój ojciec.
Pierre wyzdrowiał?
Każdego roku jest to samo.
Robią to, by nie spędzać świąt samotnie.
Jeden kiedyś połknął zszywki.
Ale tym razem prawie nic nie wypił. Wyjdzie z tego.
Miło, że pan został.
Czasami nawet rodziny nie chcą...
On nalegał.
Miło.
Musi pan być dumny z syna.
To nie mój syn.
Szybko.
Nie mógł uciec daleko.
Powiadomiliśmy policję. Opieka społeczna dzwoni do jego żony.
Powiedział, że mieszka w Peru.
Powiadomimy...
To nie będzie konieczne.
Nie zostajemy tu. Spieszymy się.
Idziemy, Lucas.
Idziemy!
Gdzie Pierre?
Pojechał w podróż.
- Dlaczego? - Poczuł się lepiej,
najadł się i wyszedł.
Opowiadasz głupoty. Dlaczego?
Nie!
Dość, poddaję się.
Puść, kolego. No już.
Trzymaj.
Dmuchaj.
Zatrzymaj ją.
Najpierw płacze, potem się śmieje.
Wprowadź cel podróży.
Dokąd jedziemy?
Do Lyonu.
Gdzie to jest?
W drodze na Islandię.
Nieprawda. To pośrodku Francji.
W Dolinie Rodanu.
Znasz Rodan?
Tak.
Wymień miasto nad Rodanem.
Normandia.
Nie zatrzymuj się. Nie jeżdżę z hipowcami.
Chodziło ci o hipisów?
Śledziłeś mnie?
Niestety nie.
Ale nic nie dzieje się przypadkiem.
Wszystko ma swój powód.
To twój cyrk na kółkach?
Podwieźć cię?
Dlaczego? Jedziesz do Tulonu?
Prawie.
O ile nie będziesz usiłował... Rozumiesz?
Cholera.
Wsiadaj.
To twój syn?
Połowicznie.
Nie wątpię.
Nie mówiłeś, że masz dziecko.
Jak masz na imię?
Lucas. Jest nieśmiały.
Nie jestem!
Cześć, Lucas.
Jestem Julie.
Uroczy mulat.
Skąd jest jego matka?
Z Gwadelupy? Mali? Madagaskaru?
Wyjechała.
Jedziesz do Tulonu? Mówiłaś...
Napisałam to na tabliczce, inaczej nikt by się nie zatrzymał.
Jakiś gość macha za tobą.
Pierre!
To Pierre!
Znasz go?
Lucas!
Zaczekajcie na mnie!
Lucas, wracaj do samochodu.
Zabierzcie mnie ze sobą. Proszę.
Oszalałeś?
Nie mogę, mam pracę, umówione spotkania.
A ona?
Też mam spotkanie, którego nie mogę przegapić.
Myślałem, że mi się nie uda,
ale nasze ścieżki się przecięły.
Uznałem,
że teraz albo nigdy.
Dość. Lucas, chodź.
Co się dzieje?
Panie Pérez...
Jakiś problem?
Wszystko gra.
Błagam, proszę mnie nie zostawiać.
Kiepsko wygląda. Wszystko w porządku?
Nie wtrącaj się. Spadaj!
To już ta pora w miesiącu?
Co z Jasiem Fasolą?
Nic, wsiadaj.
Ty też! Lucas, chodź.
Szybko, zanim zmienię zdanie.
- Dziękuję. Miłego dnia. - Dupek.
Dlaczego ja to robię?
Co?
Nic.
- O co chodziło z tym gościem? - Nie wytrzymałam.
Nie znoszę takich Samarytaninów.
Eleganciki z przedziałem.
Przedziałkiem.
Co?
ZWOLNIJ! BLOKADA DROGI ZA 5 KM
Tego brakowało.
Cholera.
Wpisz cel podróży.
Co jest nie tak z główną drogą?
Wszyscy inni będą na głównej drodze.
Zostaw to mnie.
Za 400 metrów skręć w prawo.
Szybko jeździsz.
Chciałeś, by cię podwieźć, czyż nie?
Co?
Skręć w prawo.
Co robisz?
Skręć w lewo.
Dotarłeś do celu.
Cholera.
Nawet się nie bałem.
To moja wina.
Kim ty w ogóle jesteś?
Wypił środek dezynfekujący, ale już mu lepiej.
Nie mam zasięgu.
Ty masz?
Nie mam telefonu.
Nie znoszę, gdy ludzie dzwonią do mnie z byle powodu.
„Gdzie jesteś? Co robisz?”
Nie mogę?
Wielu rzeczy nie znosisz.
Pomagasz mi.
Utknął.
Mamy kłopoty.
Pomożesz mi pozbierać ulotki?
W co ja się wpakowałem?
Pierre mi powiedział. To nie koniec świata.
Skoro chciał uciec ze szpitala,
co tobie do tego?
Oczywiście.
Co?
- Co powiedziałeś? - Nie zrozumiesz.
Co to ma znaczyć? Gadasz głupoty.
Jutro rano muszę być w Lyonie
albo stracę pracę.
Jedyną, jaką kiedykolwiek wykonywałem.
Zadowolona? Teraz rozumiesz?
Chyba tak.
Zawsze szedłem przez życie bez problemów. A teraz?
Co poszło nie tak?
A dziecko?
Czyj on jest?
Nie jestem głupia.
Jesteś playboyem bez obrączki,
a dzieciak jest ubrany jak klaun.
No i nie masz fotelika.
Do diabła z fotelikiem!
Jego matka ma kłopoty.
Zabieram go do ojca.
- Zadowolona? - Jakie kłopoty?
Takie jak każdy.
Może nie ty, ale ja mam ich sporo.
Mógłbym rzucić okiem na silnik,
ale nie potrafię go otworzyć.
Jeśli mogę pomóc...
Dość już zrobiłeś.
Idziemy do miasta.
Robisz te ulotki na komputerze?
Mówię o tych materiałach.
Tym się zajmowałem, zanim pojawiły się komputery.
Projektowałem etykiety.
Na konserwy.
Jasne. Gdzie Lucas?
Lucas!
Dopiero co tutaj był.
Pomagał mi.
Nie potrafi ustać w miejscu?
Nie wierzę.
Boże.
Co się stało?
Chłopiec wpadł do wody, gdy zbierał ulotki.
- To moja wina. - Nie...
Tak, to jego wina!
Nie można zostawiać tu dziecka samego!
Dziecko wymaga opieki!
Co ty robisz?
Zanurkuję tam.
Dość. Odbiło ci.
Lucas! Jesteś tam?
Znalazłem to w lesie!
Jesteś pewny tej wioski?
Co?
Powiadają, że wszystkie drogi prowadzą do Rzymu.
Chciałaś jechać do Włoch, więc jesteś na dobrej drodze.
Gdzie jest Rzym? Daleko?
Możesz to zatrzymać.
Przestałem już płakać.
Zmęczony?
Wskakuj.
Trzymaj się mocno.
Co?
Idziemy.
Myślałeś, że wpadłem do wody?
Kazałem ci się mocno trzymać.
Dzięki tobie zamarzniemy na śmierć.
Fantastycznie.
Gdyby moja żona mnie teraz widziała.
Nie uwierzyłaby.
Była jak ty.
Nieustannie chciała podróżować.
- Podróżowałeś z nią? - Tak.
Raz się zmusiłem,
ale nie podobało mi się.
Prawdę mówiąc, nic mi nigdy nie sprawiało przyjemności.
Potem pozwoliłem jej podróżować samodzielnie.
Któregoś dnia
pojechała do Peru. Nie wiem dokładnie dokąd.
To było 30 lat temu.
Poznała kogoś, kto też lubił podróżować.
Dalej możecie się domyślić.
Nigdy nie wróciła.
Została tam z nim.
To był koniec.
Ale kicha.
Kto kicha?
Nikt nie kicha.
Utrzymywałem z nią kontakt,
z jej partnerem też.
Miły gość, ma na imię Pablo.
Tworzą zgraną parę.
Czasami, gdy się kogoś kocha,
trzeba pogodzić się z rozłąką.
Jestem głodny.
Czekajcie...
Słyszycie to?
Co to jest?
Już nie chcę.
Dziś jest za zimno.
Rano obejrzę z synem pański samochód.
Jest dobrym mechanikiem.
Nie tylko od motocykli.
Ulokuję was gdzieś.
To duży dom.
Jak daleko od Lyonu jesteśmy?
Muszę tam być rano.
To wykonalne.
Chyba że poszło sterowanie.
Pierre!
Idę.
To dziwne. Dlaczego jest tak ciemno?
Wszystkiego najlepszego!
Dziękuję.
10 ZŁOTYCH DNI
Ten numer jest niedostępny.
Co robisz?
Dzwonię do jego taty.
Nie czas na to. Kolacja gotowa.
A on musi iść spać.
Nie wiem, o której zwykle chodzi,
ale chyba jest zmęczony.
Proszę...
Opowiesz mi bajkę?
Nie jestem w tym dobry.
Nie jesteś zmęczony?
Proszę.
Tylko jedną.
To bajka o żabie, która chciała być duża jak byk.
Dlaczego?
Bo była zazdrosna.
Mała żaba chciała być duża jak byk.
Co to jest byk?
Byk wygląda jak krowa.
U ludzi mamy
chłopców i dziewczynki. A tam są byki i krowy.
Rozumiesz?
Dobrze.
Żaba jadła wszystko, co tylko znalazła, by urosnąć.
Marchewki,
cukinie, melony, truskawki.
Marchewki?
Jeśli chcesz urosnąć, trzeba jeść wszystko.
Dlaczego nie słodycze?
Słodycze też.
Całe kilogramy.
Żaba była bogata?
Co?
Mama mówiła, że bogaci jedzą więcej od nas.
Chyba tak.
Była bogata.
Jadła i jadła,
aż w końcu urosła.
Rosła i rosła.
Aż nagle
eksplodowała.
Dlaczego?
Bo zjadła za dużo.
Jeśli ja zjem za dużo, też wybuchnę?
Nie. Ty nie jesteś żabą.
Oczywiście, że nie.
A teraz śpij.
Jesteśmy już niedaleko taty Clémenta?
Tak.
Mam zostawić światło?
Dokąd idziesz?
Będę zaraz obok.
Zostawić otwarte drzwi?
Tak?
Marc?
Co znowu?
Umiesz opowiadać bajki.
Bajka o żabie, która chciała być
duża jak mąż krowy.
Zjadła kilogramy słodyczy.
Aż nagle wybuchła.
Była bogata, więc jadła dużo słodyczy,
lodów, czekolady, pieczywa. I jeszcze więcej słodyczy
i lodów.
A potem wybuchła!
Przepraszam.
Chłopiec w łóżku?
Właśnie mówiłem, że mieliście szczęście.
Przez ten strajk i korki
wiele osób będzie spało dziś w samochodach.
Chociaż tego uniknęliście.
Miło, że nas przygarnąłeś.
Razem z żoną, synem i mamą.
Miło być częścią takiej rodziny.
Zdrowie!
Dzisiaj też moje święto.
Urodziny.
Mogłeś coś powiedzieć.
Nie pomyślałem. Od lat nie obchodziłem urodzin.
Sto lat!
Myśleli, że jesteśmy parą.
Przecież widać, że jesteś dużo starszy.
Urocza jak zawsze.
Dlaczego się uśmiechasz?
Nie uśmiecham.
Owszem, widziałam.
Nie myśl, że chcę z tobą spać na jednym łóżku.
I nie zdejmuj spodni.
Nie planowałem.
O co chodzi?
Masz tylko mały plecak, cienki płaszcz i tenisówki.
Kiepska z ciebie turystka.
Nie lubisz podróżować.
Spoglądasz na swój brzuch, rzuciłaś palenie,
nie pijesz i widziałem cię w szpitalu.
Co z ojcem? Wie?
Swojego poznałem na pogrzebie mamy.
Widziałem go przez niecałą godzinę.
Nie mieliśmy sobie nic do powiedzenia.
Pożegnałem się tylko.
Nie znam jego nazwiska. Mama mówiła, że nie żyje.
Ale to nie była prawda.
- Powiem ci... - Mylisz się.
Nie jestem w ciąży.
Przez siedem miesięcy pracowałam w biurze podróży.
Wcześniej wykonywałam różne beznadziejne prace.
Podobało mi się tam.
Marzyłam o czymś takim.
Zachowywałam się, uważałam, co mówię.
Aż któregoś wieczora szef złapał mnie za tyłek, więc go uderzyłam.
Zboczeniec mnie zwolnił.
Oczywiście.
Ale nie potrafiłam...
powiedzieć przyjaciołom i rodzinie.
Powiedzieliby, że pyskowałam
i dlatego straciłam pracę.
Więc uciekłam.
Ja też mogę stracić pracę.
A porozmawiać mogę jedynie
z bezrobotną, fałszywą turystką z dysleksją,
sześciolatkiem i starcem, który pije płyn do dezynfekcji.
Cóż...
Co robisz?
Rzucam się przez sen. Nie chcę dostać w twarz.
Ale z ciebie idiota.
Tak naprawdę...
nie mam dziś urodzin.
Ale chciałbym mieć.
Dobranoc, Marc.
Dobranoc, Julie.
Rano policja zatrzymała w Calais statek transportowy
przewożący 10 nielegalnych imigrantów
do Wielkiej Brytanii.
Czarna kobieta w wieku około 30 lat wyskoczyła za burtę,
gdy przybyła policja.
Znaleziono jej ciało i prowadzone jest dochodzenie.
Koniec czytania, musimy jechać.
Nie pomożesz?
Nie przejmujesz się.
Te buty nie są za małe?
Już.
Gdzie twoje rękawiczki?
W butach.
Witam, panie Pérez.
Bajau, nareszcie.
Co się dzieje? Gdzie się podziewałeś?
Właśnie miałem dzwonić.
Nie miałem zasięgu na drogach lokalnych.
Kiepsko pana słyszę...
Podobno rozbiłeś samochód?
Słucham?
Isabelle ze sklepu w Dijon o wszystkim mi powiedziała.
No więc?
Wszystko już załatwione.
- Isabelle prześle mi... - Odpuść sobie.
Słucham?
Daruj sobie tę wycieczkę. To koniec.
Bądź rano w Zurychu.
W Zurychu? Myślałem...
Jutro o 9.00.
Sylvie prześle ci listę sklepów do odwiedzenia.
Bądź pod telefonem.
I proszę.
Mamy już osobę od Szwajcarii.
Jakiś problem?
Nie.
Byłam sama całą noc
i miałam czas do namysłu.
Włochy mogą zaczekać.
Syn farmera zabierze mnie na stację.
Wyjeżdżasz?
Dokąd?
Wracam do rodziny.
Muszę im coś powiedzieć.
Jeśli będę kiedyś miała synka,
liczę, że będzie tak słodki jak ty.
Dziękuję.
Zadzwonisz do mnie?
Nie masz telefonu.
Julie to twoja dziewczyna?
O czym ty mówisz?
Na razie wytrzyma, ale odwiedź jakiś warsztat.
Zapomniałem cię ostrzec.
- Kto to zrobił? - Ja.
To była po części moja wina,
więc chciałem ci to wynagrodzić.
Nie miałem wielu kolorów, ale...
Podoba ci się?
A tobie?
To stokrotki!
Stokrotki są piękne.
- Dasz sobie radę? - Tak.
Dokąd jedziesz?
Na spotkanie z żoną.
Dlaczego nie mówiłeś?
Ty także nie mówiłeś, że zabierasz Lucasa do ojca.
Moja praca...
była dla mnie najważniejsza. Miałem kilka tajemnic.
Chciałem przekazać je synowi.
Synowi.
Nie doczekałem się go.
Nie mogę mieć dzieci.
Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy.
Potem wszystkiego mi się odechciało.
Żona ode mnie odeszła,
a ja siedziałem w jednym miejscu.
Wtedy zobaczyłem chłopca
w centrum handlowym.
I to było to.
Pożyczę ci go. Nie będziesz samotny.
Dwa dni temu nic mi się nie chciało.
Dziękuję, Marc.
Dziękuję.
W porządku.
Podrzucę cię.
Szukam Clémenta Rozière.
- Mieszka tu? - Tak.
Czy ta pani chce być jak żaba?
Do ciebie.
Pan to...?
Ojciec Clément.
Clément Rozière.
A to pewnie Lucas?
Urosłeś.
Nie przywitasz się?
Nie pamiętasz mnie.
Wyrósł.
Wygląda zdrowo.
Był w kiepskim stanie, gdy przybyli.
Skąd pewność, że to ona?
Nie mogła być jedyną imigrantką w drodze do Wielkiej Brytanii.
Przysłała mi to dla Lucasa.
Napisała, że zaufany człowiek
przywiezie go tu.
Liczyła, że nie popełniła błędu.
Ze wszystkich kobiet, które przygarnąłem, ona była najtwardsza.
Chciała, by on miał lepsze życie. Zrobiła, co mogła.
Zostawiła go, by miał lepsze życie.
Proszę posłuchać...
Chciałbym pomóc,
ale nie mogę. Mam plany.
Muszę być jutro rano w Zurychu.
Tak to wygląda.
Muszę jechać.
Nie pożegna się pan?
Co to jest?
Nie znasz się. To żaba.
Posłuchaj, to skomplikowane.
Muszę ci coś powiedzieć.
Twoja mama...
Wyjechała w podróż.
Tak. Bardzo długą podróż.
Bardzo daleko.
Tak daleko, że nie wróci.
Rozumiesz?
Muszę już jechać. Praca czeka.
Przywiozłem cię tu, a teraz...
pora na mnie.
Cieszę się, że cię poznałem.
- Dokąd jedziemy? - Po fotelik.
Napisy: Michał Urbaniak